Alpine A390 reviews

De Alpine A390GT wordt in deze review neergezet als een sportieve elektrische crossover die duidelijk familiebanden heeft met de A110, maar dan in een praktischer jasje. De auto is 4,61 meter lang, heeft een batterij van 89 kWh, 400 pk en 661 Nm, en de GT-versie gebruikt 20-inch wielen standaard of 21-inch als optie. Daarmee zakt de WLTP-actieradius van 553 km naar 503 km. De reviewer benadrukt dat de auto qua design sterk op de A110 leunt in profiel en detail, terwijl de neus en lichtsignatuur volledig nieuw zijn. Ook de praktische kant komt aan bod: een ruime kofferbak van 532 liter, een vlakke vloer achterin en een prettige zitpositie maken hem bruikbaar voor dagelijks gebruik. Tijdens het rijden komt vooral het Alpine-karakter naar voren. De auto voelt volgens de reviewer verrassend comfortabel voor een sportief model, met goede demping en een onderstel met hydraulische aanslag dat zelfs op slecht wegdek rustig blijft. Op 110 km/h wordt de geluidsisolatie als zeer goed omschreven. Tegelijk is de auto echt vlot: 0-100 km/h in 4,8 seconden en een top van 200 km/h zorgen voor overtuigende prestaties. De overtake-knop geeft een duidelijke boost en in de sport- en track-modus wordt de achteras speelser dankzij het torque vectoring met twee motoren achter. De besturing is zeer direct en reageert scherp, wat leuk is op bochtige wegen. Wel merkt de reviewer op dat het gewicht van ongeveer 2,1 ton voelbaar wordt bij hard remmen en dat de rempedaalvrees/feedback niet ideaal is; met regeneratie wordt het pedaal zelfs te hard en minder natuurlijk. Op laadvlak is de A390 minder overtuigend. De GT heeft DC-laadvermogen tot 150 kW, de GTS tot 190 kW, maar in de praktijk ziet de reviewer aanvankelijk tegenvallende waarden op een 150 kW-snellader, mede omdat de batterij niet goed voorverwarmd lijkt te worden. Later, op een 300 kW-lader, trekt de auto wel degelijk door tot ongeveer 149 kW bij 48% en blijft hij daarna nog behoorlijk laden, met een laadsessie van circa 23 minuten voor 34,1 kWh. Toch blijft de conclusie dat het laadgedrag niet helemaal meeloopt met de nieuwste 800V-concurrentie en dat handmatige batterij-voorconditionering ontbreekt. Qua verbruik noemt hij ongeveer 22 kWh/100 km op een gemengde rit, 20-22 kWh/100 km bij 110 km/h en ongeveer 30 kWh/100 km bij 130 km/h. Dat maakt de efficiëntie niet bepaald een sterk punt, zeker gezien de grote 89 kWh-accu en de prijs. Binnenin is de A390 netjes en modern, met Google Automotive, een aangepaste Alpine-interface, een telemetriepakket met circuitdata en een planner die meerdere laadstops kan voorstellen. Tegelijk is niet alles premium genoeg voor de prijs van minimaal 67.500 euro: de achterportieren zijn minder fraai afgewerkt dan voorin, de camera’s zijn matig van kwaliteit, er zijn kleine kraakjes op slecht wegdek en sommige bedieningselementen voelen Renault-achtig aan. De stoelen zijn sportief, verwarmd en optioneel masserend, maar de massage noemt de reviewer vooral tamelijk oppervlakkig. Achterin is de ruimte redelijk, maar de coupé-achtige daklijn en de beperkte ruitoppervlakken geven een meer gesloten sfeer. Uiteindelijk ziet de reviewer de A390 als een zeer leuke, dynamische en originele Alpine, maar ook als een auto die qua afwerking, efficiëntie en laadgedrag nog niet helemaal de premiumprijs rechtvaardigt.

De video volgt de Alpine A390 GT in twee situaties: eerst een dynamische route, daarna een lange rit richting Parijs. De reviewer noemt meteen de officiële cijfers: 557 km WLTP, een 89 kWh NMC-batterij, vierwielaandrijving, 401 pk, 661 Nm, 0-100 km/u in 4,8 seconden, 11 kW AC en 150 kW DC. In de praktijk voelt de auto levendig en opvallend direct aan. Het gaspedaal reageert scherp, de auto plakt goed op de weg en het torque vectoring maakt hem speels; in bochten en bij korte acceleraties lijkt hij heel graag de neus én achteras te laten meewerken. De reviewer vindt hem daardoor duidelijk leuk om sportief te rijden, zeker op een circuit of op bochtige wegen. Tegelijkertijd zijn er behoorlijk wat kanttekeningen. De rijbeleving wordt als hard en soms onrustig ervaren, vooral bij lage snelheid en tijdens manoeuvres. De ramping/kruipeigenschap van Renault wordt expliciet als vervelend genoemd: bij langzaam rijden en parkeren reageert de auto fel, wat volgens de reviewer onaangenaam is. Ook de regeneratiegedrag valt op: de auto schakelt geregeld terug naar een ander regeneratieniveau zodra je de rijmodus wijzigt, waardoor je instellingen opnieuw moet aanpassen. De remwerking voelt bovendien wat kunstmatig aan doordat regeneratie en mechanische remmen snel en merkbaar in elkaar overlopen. De auto is dus sportief, maar niet per se verfijnd. Qua interieur en software ziet de reviewer sterke en zwakke punten. Positief zijn de Android Automotive-omgeving, Google Maps, de geïntegreerde telemetrie, de live data, de Alpine-trackfuncties, de challenges en vooral de mogelijkheid om video met telemetrie op te nemen; dat vindt hij “heel cool” en echt circuitgericht. Ook de adaptieve cruisecontrol en het lane keeping-systeem scoren goed: de auto houdt zelf de baan, past zich slim aan aan verkeersborden en laat de bestuurder vrij genoeg om normaal te sturen. Negatief zijn onder meer de camera’s, die volgens hem niet overtuigend zijn, de ontbrekende head-up display, het ontbreken van stoelventilatie en de irritante CarPlay/Bluetooth-bug waarbij CarPlay telkens terugkomt. De soundgenerator overtuigt hem ook niet. Op reis blijkt de A390 technisch sterk maar operationeel niet foutloos. De auto houdt lange tijd het maximum van 150 kW vast en kan dat volgens de reviewer tot ongeveer 55 à 60% SOC goed volhouden, waarna de laadsnelheid afbouwt. In de testrit moest hij meerdere keren herplannen door gesloten of problematische laadstations; dat ligt niet aan de auto zelf, maar het onderstreept wel dat het route- en laadproces gevoelig is voor de kwaliteit van de infrastructuur. Op comfortniveau vindt hij de stoelen nogal hard, de afwerking op meerdere plekken goedkoop en de camera achter ronduit zwak voor deze prijs. Het geheel oogt en rijdt sportief, maar voelt volgens hem niet premium genoeg voor ongeveer 67.100 euro basisprijs en 76.330 euro getest.

De Alpine A390 GT maakt direct indruk als sportieve, opvallende elektrische crossover. De reviewer noemt de auto een echte blikvanger, mede door de Bleu Alpine Vision-lak, de scherpe lijnen, de geïntegreerde koplampen en de vele aerodynamische details in de carrosserie. Ook de 21-inch velgen met rode remklauwen, de verzonken deurhendels en de verlichte Alpine-details versterken dat premium en sportieve karakter. Praktisch gezien scoort de auto eveneens behoorlijk: de bagageruimte van 532 liter wordt als bovengemiddeld omschreven, met bovendien een dubbele bodem. De prijs begint volgens de video bij ongeveer €68.000, maar met opties kan dat snel richting €80.000 gaan. Vanbinnen is de A390 volgens de reviewer minstens zo aantrekkelijk. De stoelen zien er goed uit, zijn volledig elektrisch verstelbaar, verwarmd en deels bekleed met een mix van nepleer en stof; de bestuurder krijgt zelfs stoelmassage. Ook stuurverwarming, sfeerverlichting, een goed audiosysteem, twee USB-C-poorten en draadloos laden dat zelfs door een hoesje heen werkt worden positief genoemd. Het infotainment en de schermen zijn snel en overzichtelijk, met ondersteuning voor Google Auto en Apple CarPlay. Extra pluspunten zijn de 360-gradencamera, de weergave van Google Maps in het scherm achter het stuur en de My Persona-knop waarmee je snel waarschuwingen en irritante meldingen kunt dempen. Wel vindt de reviewer sommige sportieve functies, zoals de overtake-button en de live track-data, vooral leuk als gimmick. Tijdens het rijden blijkt de A390 GT verrassend leuk en volwassen. Dankzij drie elektromotoren, waarvan één voor en twee achter, voelt de auto direct aan op het pedaal en kan hij in bochten duidelijk met veel controle worden aangespoord. De achterste motoren kunnen per wiel vermogen sturen, waardoor de auto je als het ware door de bocht heen helpt met een vleugje gecontroleerde oversteer. Dat maakt hem volgens de reviewer erg prettig om sportief mee te rijden. Tegelijkertijd blijft het geen driftmachine door de grip van de Michelin Pilot Sport 4S-banden, en de acceleratie van 0 naar 100 km/u in 4,8 seconden wordt als snel, maar niet uitzonderlijk spectaculair ervaren. Wel vindt de reviewer de auto opvallend comfortabel voor een sportieve EV. De grootste kritiek zit aan de elektrische kant. De A390 staat nog op een 400V-architectuur en kan maximaal 150 kW DC laden, wat volgens de reviewer achterblijft voor een auto in deze klasse. Hij noemt 33 minuten voor laden van 10 tot 80 procent en vindt dat te traag, zeker gezien de 90 kWh-accu en de wens om met deze auto ook lange ritten naar bijvoorbeeld Zuid-Frankrijk te maken. Het verbruik ligt rond 19 à 20 kWh/100 km, met een praktische actieradius van ongeveer 470 tot 500 km, terwijl de WLTP-waarde op 555 km ligt. Achterin is de ruimte beperkt voor volwassenen van 1,93 meter; de knieruimte en hoofdruimte zijn krap en een armsteun ontbreekt. Alles bij elkaar vindt de reviewer de A390 een unieke, mooie en leuke auto, maar elektrisch en op laadsnelheid had hij duidelijk verder mogen zijn.

De Alpine A390 GTS wordt in deze video neergezet als een sportieve, volledig elektrische vierdeurs met een coupé-achtige lijn en duidelijk focus op rijplezier. Het opvallendste technische element is de aandrijflijn met drie elektromotoren: één voor en twee achter. Samen leveren ze 470 pk en ruim 800 Nm, goed voor een opgegeven 0-100 km/u-tijd van 3,9 seconden. De reviewer benadrukt dat de auto op papier een heel brede dubbelfunctie probeert te combineren: het comfort en de bruikbaarheid van een grotere, ruimere Alpine, maar met het gevoel en de dynamiek waar het merk bekend om staat. De auto weegt overigens 21 quintali, dus ongeveer 2,1 ton, waardoor hij op papier niet licht is voor een sportieve auto. In de praktijk draait de beoordeling vooral om het gedrag op het circuit. Daar komt het torque vectoring-systeem van de twee achterste motoren sterk naar voren. De auto laat zich volgens de reviewer verrassend levendig en zelfs licht overstuurd de bocht in en uit sturen, bijna alsof het een achterwielaandrijver is, ondanks de vierwielaandrijving. Vooral in snelle richtingswisselingen en bij goed gedoseerde gasinput is de A390 volgens hem zeer vermakelijk. Tegelijkertijd vraagt de auto om finesse: te hard insturen, te laat remmen of te agressief gas geven verstoort het evenwicht, waarna de auto gaat ondersturen en de bocht minder goed afmaakt. De auto beloont dus een beheerste, anticiperende rijstijl. Ook de software en de telemetrie krijgen aandacht. In trackmodus reageert de auto feller en laat hij de achterkant nog makkelijker bewegen, maar de controleprogramma’s blijven niet volledig uitgeschakeld. De reviewer noemt de geïntegreerde telemetrie zeer compleet, met informatie over bandentemperaturen, remtemperaturen en sensorgegevens; hij merkt zelfs op dat de voorste linkerbremtemperatuur tot 370 graden opliep. Verder wordt de GTS-versie gepositioneerd als de rijker uitgeruste uitvoering, met leren stoelen standaard en meer comfort aan boord. De stijl van de auto is daarbij duidelijk luxueuzer dan puur hardcore sportief. Per saldo presenteert de review de Alpine A390 GTS als een zeer vermakelijke en technisch interessante elektrische sport-SUV/berline-achtige auto die vooral uitblinkt wanneer je hem op de limiet rijdt. Het is geen lichte supersporter, maar het chassis, de aandrijflijn en het torque vectoring-systeem maken hem speels en communicatief. Voor dagelijks gebruik blijft vooral het comfort en de luxe-uitrusting relevant, terwijl de echte magie volgens de reviewer pas op een circuit zichtbaar wordt.

De Alpine A390 GT wordt in deze review neergezet als iets totaal nieuws voor het merk: een grote, meer op gezinnen en zakelijke inzet gerichte elektrische auto met coupé-achtige achterkant, die volgens de reviewer eerder als grote berline dan als SUV voelt. De GT-versie levert 400 pk, gebruikt een 89 kWh-batterij en een AWD-opzet met één motor voor en twee achter, goed voor 0-100 km/u in 4,8 seconden, 661 Nm koppel en een begrensde topsnelheid van 200 km/u. De reviewer benadrukt dat de auto niet de pure scherpte van een A110 heeft, maar eerder als een Gran Turismo aanvoelt: snel, stabiel en geschikt om veel kilometers comfortabel af te leggen, met voldoende potentieel om ook op een bergweg plezier te bieden. Qua rijgedrag zijn er duidelijke pluspunten. De besturing wordt omschreven als precies en goed ondersteund, met een prettige feedback in bochten, terwijl het achterste torque-vectoring-systeem de auto helpt tegen onderstuur bij insturen en tegen overstuur bij het uitkomen van een bocht. Ook de overboost-/overtake-functie wordt als leuk en nuttig ervaren, omdat die tijdelijk extra respons geeft bij inhaalacties. Tegelijk blijft het comfort niet onbesproken: de afstelling is aan de stevige kant en op slecht asfalt voel je oneffenheden duidelijk, zeker met de grote 21-inch wielen en hun lage wang. Voor stadsgebruik kan de stuurafstemming volgens de reviewer wat te zwaar aanvoelen, en de achteruitzichtbaarheid is een zwak punt doordat de achterruit erg klein en sterk aflopend is. Binnenin scoort de A390 GT goed op afwerking, materiaalgebruik en zitcomfort. Er is veel aandacht voor detail, met zachte materialen, beklede deurpanelen die gerammel voorkomen, mooi uitgewerkte kuipstoelen met Alpine-logo en een sportieve sfeer met Franse accenten. De achterbank biedt opvallend veel hoofd- en schouderruimte, er zijn twee USB-C-poorten en luchtroosters achterin, en de bagageruimte is met ruim 500 liter erg bruikbaar; alleen de laaddrempel is wat hoog. Minder enthousiast is de reviewer over de beperkte personalisatie en het sterke Renault-karakter van het dashboard: het dubbele 12-inch scherm, inclusief Google-integratie, werkt snel en soepel, en de fysieke climateknoppen krijgen lof, maar de middenconsole met oude satellietknop voor volume/media oogt volgens hem gedateerd. De laadtechniek is degelijk maar niet toonaangevend: DC-laden gaat tot 150 kW, wat hij ‘goed’ noemt maar niet klasseleidend. De genoemde prijs van circa €67.000 maakt de auto stevig geprijsd, maar volgens de reviewer wel verdedigbaar door de kwaliteit, techniek en premium-uitstraling.

De Alpine A390 GTS wordt in deze tracktest neergezet als een elektrische crossover met duidelijk sportwagen-DNA. De auto staat op een nieuw chassisconcept met aangepaste geometrie, passieve dempers, een cast-aluminium achterbrug en een tri-motoropzet met twee motoren achter en één voor. Volgens de reviewer zorgt dat voor torque-based vectoring, waardoor de A390 zich op het circuit lichter en wendbaarder laat aanvoelen dan zijn 2,1 ton doet vermoeden. De besturing en de balans worden omschreven als zeer veilig en competent; zelfs een behoudende bestuurder kan er vertrouwen in hebben en de auto “glijdt” strak door bochten. De beleving is volgens de reviewer nadrukkelijk gericht op de liefhebber die meer zoekt dan alleen cijfers. Qua prestaties worden voor de GTS-versie 350 kW, 824 Nm en een 0-62 mph-tijd van 3,9 seconden genoemd. De prijs start in de tekst op £69.000. De batterij is 89 kWh NMC, en de opgegeven actieradius voor de GTS bedraagt ongeveer 325 mijl, wat neerkomt op circa 522 km. De GT-versie wordt ook genoemd, met 300 kW, 4,8 seconden naar 62 mph en rond de 345 mijl bereik, maar de test focust op de GTS. De laadaansluiting zit handig vooraan, wat in de praktijk prettig kan zijn op een oprit. Over snelladen noemt de review geen concreet kW-cijfer. Binnenin benadrukt de reviewer dat Alpine de auto duidelijk voor de bestuurder heeft ontworpen. Er zijn coachingfuncties die je helpen beter te rijden in verschillende omstandigheden, en challenge-modi zoals agility, power en endurance, inclusief certificaten als beloning. Op het stuur zitten een instelknop voor regeneratie en een rode inhaalknop die tien seconden extra vermogen geeft. Ook het geluid is bewust afgestemd op de motorkarakteristiek, zonder de gamification die de Hyundai Ioniq 5N volgens de reviewer sterker inzet. Tegelijkertijd zijn er kanttekeningen: sommige materialen voelen hoogwaardig aan, maar andere delen ogen of voelen te veel als Renault-group en dus minder exclusief voor dit prijsniveau. De praktische kant is gemengd. De bagageruimte is met meer dan 500 liter juist sterk en verrassend ruim, met plek voor laadkabels en brede laadruimte. Achterin valt de auto echter tegen: een forse dorpel, beperkte beenruimte, weinig hoofdruimte, een donkere sfeer en vrij veel hard kunststof maken de achterbank minder overtuigend. Ook noemt de reviewer dat de auto slechts één bekerhouder en één telefoonplek heeft, wat de gezinspraktijk niet ten goede komt. Daardoor komt de A390 GTS over als een heel sterk rijdersproduct, maar minder logisch als allround crossover dan concurrenten zoals de Porsche Macan Electric, Hyundai Ioniq 5N, BMW iX3 of Volvo EX60.

De Alpine A390 GTS wordt in deze review neergezet als een bijzondere mix van gezinsauto en sportmachine. AutoRAI test de snelste uitvoering van de A390-line-up op een afgesloten testcircuit in de buurt van Milaan en focust vooral op de rijbeleving. Alpine probeert volgens de reviewer het karakter van de A110 te vertalen naar deze grotere, zwaardere auto van 2.121 kg. Dat lukt verrassend goed: de auto voelt lichtvoetig aan, mede dankzij het actieve torque-vectoring-systeem met een elektromotor op de vooras en twee op de achteras. Daardoor kan elk achterwiel afzonderlijk worden aangestuurd en krijgt de auto een speels, wendbaar karakter. In normale stand is de besturing volgens de reviewer wat te licht en minder communicatief, maar in Sport komt er meer gewicht in de besturing en voelt de A390 directer aan. Op het circuit blijkt vooral hoe sterk Alpine heeft ingezet op balans en tractie. De review beschrijft dat de auto in Sport al overtuigend reageert, maar in Track-mode met ESC uitgeschakeld nog veel losser en beweeglijker wordt. Dan laat de A390 GTS zich meer over de wielen dansen en moet er actief worden tegen gestuurd, wat het speelgevoel versterkt. De reviewer noemt ook de Michelin Pilot Sport 4S-banden, speciaal ontwikkeld voor de A390 en met een A390-markering op de wang, als een belangrijk onderdeel van die beleving. De prestaties zijn stevig: 0-100 km/u in 3,9 seconden, wat 0,9 seconden sneller is dan de GT, en een topsnelheid van 220 km/u. Volgens Alpine komt dat extra prestatieniveau niet door een andere chassisafstelling, want onderstel en demping zijn identiek aan de GT, maar door een andere batterijleverancier en samenstelling. Qua aandrijving heeft de GTS drie elektromotoren en een accupakket van 89 kWh, net als de GT, maar met een andere chemische samenstelling en andere leverancier (Verkor in plaats van LG). Daardoor zou de auto langduriger betere prestaties kunnen leveren wanneer hij zwaar wordt belast. De reviewer benadrukt dat het geen echte circuitauto is, maar wel een auto met duidelijke track-capabilities die vooral op een bochtige bergpas tot zijn recht komt. Tegelijkertijd blijft het een vijfzitter en dus in de basis een gezinsauto. Er wordt in deze video weinig aandacht besteed aan interieur, software, laden of comfort op straat; de nadruk ligt vrijwel volledig op het rijden en het sportieve karakter. Toch komt de conclusie duidelijk over: de Alpine A390 GTS slaagt er goed in om zwaar en toch lichtvoetig te voelen, met een levendig chassis en een rijker, speelser rijgedrag dan je op basis van het gewicht zou verwachten.

De Alpine A390 GT wordt neergezet als een elektrische SUV met een sportieve identiteit, maar met meer nadruk op dagelijks gebruik dan de eerdere compacte Alpine-modellen. De review benadrukt eerst het ontwerp: een originele sport fastback met veel aandacht voor aerodynamica, een gesloten voorzijde, horizontale lichtsignatuur, luchtopeningen in de motorkap, specifieke velgen en een sterk aflopende achterkant met spoiler en doorlopende achterlichten. Volgens de tester blijft het design trouw aan de Alpine-signatuur, maar combineert het sportiviteit met elegantie en een familiegerichte insteek. Binnenin voelt de A390 volgens de review kwalitatief en modern aan. De sportstoelen, het vlakke stuur en de centrale console met knoppen voor de aandrijflijn geven het interieur een duidelijke autosport-uitstraling. Tegelijk is de afwerking overtuigend: de materialen ogen hoogwaardig en het geheel is goed gebouwd. Het infotainment bestaat uit een 12-inch centraal scherm dat naar de bestuurder is gericht en Google integreert, plus een digitaal instrumentarium met sportieve weergave. Daarin zijn onder meer batterij-, motor- en bandentemperaturen te zien, evenals de verdeling van het koppel tussen de twee assen. Praktisch scoort de A390 ook punten. De bagageruimte van 530 liter wordt expliciet als ruim en gezinsgeschikt omschreven. Achterin is er voldoende beenruimte, maar de fastbackvorm beperkt de hoofdruimte duidelijk; volwassenen van gemiddelde lengte kunnen zich daar volgens de tester wat krap voelen. De wielbasis is bewust relatief kort gehouden om de auto wendbaar te maken, maar dat gaat dus ten koste van de achterpassagiersruimte. Alpine mikt hier nadrukkelijk op een mix van dynamiek en gebruiksgemak, niet op maximale ruimte. Op de weg maakt de A390 indruk met zijn 400 pk, drie elektromotoren en vierwielaandrijving. De auto voelt zeer levendig en efficiënt aan, met sterke acceleratie en veel beleving zonder dat het direct onaangenaam hard of lawaaierig wordt. De tester noemt het geluidsniveau laag, al is er wel een licht synthetisch geluid bij accelereren. Opvallend is de one-pedal-functie, die in de praktijk prettig werkt en vooral in de stad als groot pluspunt wordt gezien. Kritischer is hij over het verbruik, dat vrij hoog ligt, en over het laadvermogen van 150 kW op de GT-versie: dat noemt hij een mogelijk pijnpunt, zeker gezien prijs en prestaties. Qua prijs start de GT bij 67.500 euro en de krachtigere GTS bij 78.000 euro.

De Show Car-test van de Alpine A390 GT beschrijft vooral een eerste rij-impressie van de nieuwe, volledig elektrische vijfdeurs fastback van Alpine. De auto wordt neergezet als een belangrijke stap voor het merk: met 400 pk, 661 Nm en drie elektromotoren, één voorin en twee achterin, dus praktisch één per wiel achter, moet de A390 niet alleen sportief aanvoelen, maar ook een nieuwe premiumdimensie toevoegen. De reviewer benadrukt dat de auto in snelle bochten bijzonder levendig en betrokken rijdt, mede dankzij het lage zwaartepunt door de batterijplaatsing en de bijna perfecte gewichtsverdeling van 49/50. Ook de besturing wordt geprezen: in de stad licht, maar bij hogere snelheid zwaarder en preciezer. De remmen met grote geventileerde schijven en zeszuigerklauwen leveren volgens de tekst een krachtig en goed doseerbaar remgevoel, zonder het sponzige karakter dat bij sommige EV’s optreedt. Qua comfort en verfijning komt de A390 sterk uit de verf. De auto heeft dubbel glas en geluidsabsorberende materialen, waardoor het interieur volgens de reviewer opvallend stil is. De voorstoelen worden omschreven als zeer comfortabel, goed gevormd en rijk uitgerust met elektrische verstelling, geheugen, massage, verwarming en koeling. Ook achterin is de ruimte bovengemiddeld voor drie volwassenen, met een vlakke vloer, twee USB-C-aansluitingen, luchtroosters en nette vakken. Alleen de aflopende daklijn kan voor langere inzittenden wat krap worden; iemand boven 1,80 meter zou volgens de indruk mogelijk moeite krijgen met de hoofdruimte. De afwerking krijgt veel lof: Alcantara op hemelbekleding en deurpanelen, echte carbonaccenten, aluminium details en een met velvet afgewerkte opbergvleugel in de middenconsole geven de auto een uitgesproken premiumgevoel. Op technologiegebied ziet de reviewer een modern en compleet pakket. Het infotainmentsysteem met twee schermen lijkt vertrouwd uit de Renault-groep, maar biedt draadloze Apple CarPlay en Android Auto, online updates en een overzichtelijke cockpit. Nieuw is de hertekende middenconsole met drie klassieke Alpine-knoppen, een inductielader en carbonafwerking. Op het stuur zitten extra bedieningselementen, waaronder een rode overtake-knop die tijdelijk een stevige boost geeft, plus een selector voor regeneratie. De rijmodi lopen van normal en sport tot track, waarbij alle assistentiesystemen uitgeschakeld kunnen worden, en save als zuinige stand. De A390 gebruikt een 89 kWh NMC-accu voor een actieradius van ruim 560 km en kan laden met 11 kW AC of maximaal 150 kW DC; van 10 naar 80 procent duurt volgens de tekst iets meer dan een half uur. Minpunten zijn er ook: geen frunk, geen doorgang naar de bagageruimte vanuit het interieur, een vrij hoge laaddrempel bij het kofferdeksel en een prijs die duidelijk premium is. Toch is de algemene indruk dat Alpine met deze A390 GT een overtuigende, snelle en verfijnde EV neerzet die ook sceptici kan aanspreken.

De Alpine A390 GTS wordt in deze review neergezet als de sportievere en krachtigere versie van de A390, met 470 pk, 824 Nm en een tri-motoropzet. De auto heeft 70 pk meer dan de GT, sprint in 3,9 seconden naar 100 km/h en haalt 220 km/h. Alpine wil hem niet als SUV positioneren, maar als een fastback/saloons-achtige performance machine; in de praktijk wordt hij vergeleken met auto’s als de Porsche Macan Electric. De reviewer benadrukt vooral dat de GTS ondanks zijn forse gewicht van ruim 2,1 ton opvallend lichtvoetig aanvoelt. Op circuit laat de auto zich heel goed plaatsen en roteren met het gas, waarbij torque vectoring en de combinatie van één motor voor en twee achter duidelijk bijdragen aan de speelsheid. De review noemt expliciet dat de auto een sterke band met Alpine-DNA heeft: vloeiend, behendig en met een zekere gratie, zelfs wanneer hij hard wordt gereden. Op de openbare weg scoort de A390 GTS eveneens goed. De auto rijdt volgens de reviewer comfortabeler dan je op basis van het sportieve karakter zou verwachten. Dankzij de gesmede 21-inch wielen met Michelin Pilot Sport 4S-banden voelt hij relatief verfijnd aan, met minder onafgeveerde massa, en de vaste veren/dempers zijn goed afgestemd op zowel lage snelheden als snelwegtempo. Ook de praktische kant blijft acceptabel: de bagageruimte is 532 liter en de opgegeven actieradius bedraagt 551 km. In de praktijk wordt wel duidelijk gemaakt dat de range sterk terugloopt bij hard trackgebruik; met 69% accu geeft de boordcomputer nog duidelijk minder dan de helft van de officiële actieradius aan, terwijl een rustiger rit ongeveer 387 km suggereert. De review vindt de auto daarmee in normaal gebruik nog steeds prima bruikbaar, maar natuurlijk niet zo zuinig als de WLTP-claim doet vermoeden onder zware belasting. Er zijn ook duidelijke kanttekeningen. De zitpositie is vrij hoog, waardoor je eerder “op” de auto zit dan erin. De gesimuleerde rijgeluiden vallen niet echt in de smaak, en de besturing mist op het uiterste van zijn bereik wat gewicht en detail. Daarnaast wordt de 400V-laadarchitectuur genoemd als nadeel ten opzichte van rivalen die al 800V gebruiken, waardoor snelladen minder snel is dan het modernste segmentgemiddelde. Het interieur lijkt bovendien sterk op dat van een Renault Scenic, wat de reviewer minder speciaal vindt. Toch overheerst de indruk dat Alpine hier zijn missie heeft geslaagd: de A390 GTS is snel, heel goed te sturen, comfortabel genoeg voor dagelijks gebruik en tegelijk trouw aan het merkgevoel. De reviewer spreekt nadrukkelijk van een erg sterke eerste indruk en ziet zelfs ruimte voor een nog hardere versie boven deze GTS.